ஆரோமலே: அன்பின் வழியது உயிர்நிலை

 நேற்று (30-டிசம்பர்-2025) நான் ஆரோமலே படம் பார்த்தேன்.

எனக்கு அது குணப்படுத்தும் மருந்தாக ஒரு அழகிய நினைவாக இருந்தது எனலாம். கொஞ்சம் trans regressive ஆகும் இருக்கும்

2010 இல் நான் வெண்தாமரையை விரும்பி என் காதலை சொன்னேன். ஆனால் அவள் நிராகரித்துவிட்டால். அப்போது மனதளவிலும் அறிவிலும் நான் மிக பலகீனமாக இருந்தேன். அதை எப்படி கையாள்வது என்றே தெரியவில்லை. அவளிடம் மன்றாடினேன்..நல்லவேளை நான் அப்போது ஒருவாரத்தில் தென் கொரியா சென்றுவிட்டேன். இல்லையேல் அவளிடம் மன்றாடி அவளுக்கு தர்மசங்கடமும் மன உளைச்சலும் கொடுத்திருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது.

ஆனால் அக்காலகட்டத்தில் நான் ஒரு depression இல் இருந்தேன். கட்டினா அவளை தான் கட்ட வேண்டும். வெளிநாட்டில் படித்து ஒரு நல்ல முன்னேறிய நிலைமைக்கு வந்து அவர் பெற்றோரிடம் பெண் கேட்கவேண்டும் என்ற மனக்கோட்டையெல்லாம் கட்டி இருந்தேன். 2014 இல் வெளிநாட்டிற்கு படிக்கவும் சென்றேன்.

ஆனால் 2015 இல் internship இல் இருந்த சமயம் வசந்த் போன் செய்து வெண்தாமரைக்கு கல்யாணம் ஆகிவிட்டதாக சொன்னான். எனக்கு உண்மையிலேயே சந்தோஷம். அவளுக்கு கல்யாணம் ஆனதற்காக அல்ல. அப்பாடா இந்த ரோட் இங்கே முடிந்தது, இனிமேல் take diversion போன்ற நிறைவு. ஒரு ஆசுவாசம். இனிமேல் மனம் பகற்கனவுகளில் உழலாதல்லவா? (உண்மையாக take diversion என்பது போல் அடுத்த பெண்ணை பார்க்க ஆரம்பித்தேன் 😜)

பின்பு முத்து, விவேக் போன்ற சில நண்பர்களிடம் இதைப்பற்றி பேசி இருக்கிறேன். எல்லோருமே இதை போல் தான் அந்த நிராகரிப்பையை கையாள்வதில் சிக்கல்கள் இருந்ததாக சொன்னார்கள். 

ஜெயமோகனை படித்து ஆரம்பித்த சில ஆண்டுகள் அப்போது. பல கடிதங்களில் ஒரு கடிதம் இந்த காதல் நிராகரிப்பை பற்றி. ஜெயமோகன் தயவு சாட்சிநியம் இன்றி நீங்க புண்பட்டது உங்கள் அகங்காரத்தால் என்று அந்த வாசகருக்கு பதில் அளித்து இருந்தார். அது என் மனதை தைத்தது என்றே சொல்லலாம். நம்மை சிதில் சிதிலாய் உடைத்து பின்பு கட்டி எழுப்புவது தானே இலக்கியம். அதுதான் ஜெ கடிதம் செய்தது. 

நாம் அதுவரை அடைந்த வெற்றிகள் முன்னேற்றங்கள் நம்மை எந்தப் பெண்ணும் நிராகரிக்க மாட்டாள் என்ற ஆணவம். மேலும் நம் குறைகளை அவர்கள் காணுவார்கள் என்பதை காணத் தவறியது. மேலும் அந்த பெண்ணை impress/கவரும் அளவு நான் எதுவும் பெரிதாய் செய்யவில்லை. நானும் ஒரு சராசரியாகவே இருந்தேன்.  பின்பு எனது தவறுகளை உணர்ந்தேன். அதுவே எனக்கு மருந்தாக இருந்தது எனலாம். 

ஆயினும் எப்போதும் அவளை அடுத்த முறை airport போன்ற இடத்தில் சந்தித்தால் அவளுக்கும் ஒரு நல்ல தருணமாக  ஒரு வேளை அவளுக்கும் ஒரு closure வேண்டுமெனில் எங்கள் சந்திப்பு அத்தகையதாக அமைய வேண்டும். பால்ய கால குடும்ப நண்பரையோ அல்லது குடும்ப நண்பர்(uncle இல்) பிள்ளைகளையோ நாம் ஊருக்கு வரும்போது எதேச்சையாக பார்க்கும் கதைக்கும் பொது வரும் வாஞ்சை போல. 

பின்பு வாழ்க்கை இல்லாத வாழ்க்கையில் பல ஹேர்பின் வளைவுகள். பெரிதாக ஒன்றும் இல்லை. 

இத்தகைய நிலையில் நவம்பர் 2025 மாதம் எனது hard disk இல் இடம் இனிமேல் இல்லை என்ற சூழ்நிலை வந்தது. கண்டிப்பாய் பார்க்க மாட்டேன் என்ற படங்களை நீக்கினேன். பின்பு சில படங்களை தேர்ந்தெடுத்து பார்த்தேன். 

டிசம்பர் கடைசி வாரத்தில் Alt+Tab - Life of Ram என்ற சிStand up comedian Ramkumar இன்' 2 மணி நேர நகைச்சுவை நிகழ்ச்சியை youtube இல் பார்த்தேன். Ramkumar உம் 1984 பிறந்தவர் தான். அவர் அவருடைய கல்லூரி ,  IT career, weight loss, standup comedy career வாழ்க்கை தழுவி ஒரு நகைச்சுவை நிகழ்ச்சியை செய்து இருந்தார். அதில் கௌதம் வாசுதேவ் மேனன் படங்கள் போல் காதல் நம் வாழ்வில் இல்லை. Onsite இல்லை என்று பேசி இருப்பார். அப்போதே என் மனநிலை வாரணம் ஆயிரம் விண்ணைத்தாண்டி வருவாயா படங்கள் தரும் கிரக்கத்திலிருந்தது. விண்ணைத்தாண்டி வருவாயவில் அரும் ஆரோமலே பாடல் அப்படம் வந்த சமயத்தில் எனக்கு மிக பிடித்த பாடலாக என் காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது

வருட கடைசி ஆயிற்றே என்று 30 டிசம்பர் அன்று ஒரு நாள் பீல்  குஃட் பார்க்கலாம் என்று ஆரோமலே படம் பார்த்தேன். எவ்வளவு நல்ல தேர்வு.

ஒரு கல்லூரி படிக்கும் இளைஞன் அஜித் (கிஷென் தாஸ்) சினிமா பார்த்து சினிமாவில் வருவதுபோல் காதல் அமையும் என்று கனவுலகத்தில் (fantasize செய்து கொண்டு) சஞ்சரிக்கிறான். அவனுக்கு பள்ளி கல்லூரிகளில் காதல் தோல்விகள். ஒரு கட்டத்தில் வேலைக்கு செல்கிறான். அங்கு ஒரு பெண்ணை பார்க்கிறான். அவள் மீதும் காதல் fantasy கொள்கிறான். ஆனால் அந்த அஞ்சலி (ஷிவாத்மிகா) பெண்ணோ மிகவும் உறுதியான பெண்.  இளவயதிலேயே கவனம் குவித்து உழைத்து முன்னேறியவள். இவனுக்கு மேலாளர்.  இவன் சோம்பலை முதல் meeting இறுதியில் திடமாய் கண்டிக்கிறாள். பின்பு இருவருக்கும் ஒரு cold professional உறவு தான் இருந்து வந்தது. 

ஒரு கட்டத்தில் அஞ்சலி  அஜித் இன் வேலை பிடிக்காமல் அவனை வேலையைவிட்டு நீக்கிவிடுவாள். அது வாக்குவாதமாக மாறி இருவருக்கும் இடையில் சண்டைமூண்டுவிடும். அப்போது அங்கு இருக்கும் நரசிம்மன் கதாபாத்திரத்தால் ஒரு சவாலிற்காக அவன் மீண்டும் வேலையில் சேருவதுபோல் ஆகும். பின்பு ஒருகட்டத்தில் நரசிம்மன் (நடிகர் VTV கணேஷ்) இருவரையும் திட்டிவிடுவார். அதனால் அஞ்சலி 2-3 நாட்கள் அலுவகத்திற்கு வரமாட்டாள். அஜித்தோ இவனால் தான் இந்த நிலைமை என்ற குற்ற உணர்ச்சியால் அவள் வீட்டிற்கு சென்று என்ன ஆயிற்று என்று கேட்பான். அதுவே அவர்களுக்கு ஒரு உறவு முளைக்க பாலமாய் அமைந்தது. பின்பு இருவரும் நட்பு பாராட்டுவார்கள். இவர்கள் ஈஷுவதைப்பார்த்து அலுவலகமே கண்ணு போடும் (இதைப் போல் கண்ணு போடத்தா இந்த உலகமே இருக்கிறதே. எனது ரூட் 4 பஸ்ஸில் கண்கள் எல்லாம் நினைவிற்கு வருகிறது.அக்கண்களை சபிக்கிறேன். இதன் வாயிலாக).

இருவருக்கும் இடையில் காதல் தான் என்று கூட இருக்கும் நண்பன் சச்சின் சொல்லுவான். அதனால் அஜிதுக்கு ஒரு பிறந்தநாள் கொண்டாட்டத்தை ஏற்பாடு செய்வான் சச்சின். அஞ்சலி அவனுக்கு அவர்கள் இருவரும் இருக்கும் ஒரு புகைப்படத்தை ஓவியமாக தீட்டு பரிசளிப்பாள். அதை பார்த்து இது காதல் என்று நினைத்துக்கொள்வான் அஜித். அந்த நம்பிக்கையில் அவளிடம் தன் காதலை சொல்ல தயாராவான். இருவரும் இருட்டில் ரோட்டில் அவள் கார் வரையில் நடந்து செல்வார்கள். அப்போது இந்த ஓவியம் பற்றி பேசுவார்கள். பின்பு அவள் நேரம் ஆயிற்று. நாளை பார்க்கலாம் என்று சொல்லி இவனை மெலிதாக அரவணைத்திவிட்டு செல்ல முற்படுவாள். அஞ்சலி அஜிதை அரவணைக்கும்பொழுது “நாம இப்படியே இருந்துவிடுவோமா” என்று அஜித் சொல்லுவான். அஞ்சலிக்கு ”பழைய” நினைவுகள் வரும். ஆனால் அவள் சூழ்நிலையை நன்றாக கையாளுவாள். நாம் பின்பு நாளை பேசுவோம் என்று. ஆனால் (என்னை போன்ற சராசரி) அஜித் இருக்கானு சொல்லு என்று கேட்டு தொந்தரவு கட்டாயப்படுத்துவான். அஞ்சலி தவிர்பாள். ஆனால் அஜித் விடமாடான். அந்த பொழுதே break up ஆகிவிடும். அஞ்சலி கண்காணா இடத்திற்கு சென்றுவிடுவாள்.

விஜய் சேதுபதி, திரிஷா, ஆதித்யா பாஸ்கர், கௌரி கிஷன் நடித்த 96 படத்தில் ராமசந்திரனும் என்ற ராமும், ஜானகி என்ற ஜானுவும் பள்ளியில் சொல்லிக்கொள்ளாமல் காதலிப்பார்கள். பின்பு வீட்டின் சூழ்நிலையால் சொல்லிக்கொள்ளாமல் ஊரைவிட்டு காலி செய்து சென்றுவிடுவான். பின்பு 25 ஆண்டுகள் கழித்து ஒரு reunion இல் சந்திப்பார்கள். ஜானுவிற்கு கல்யாணம் ஆகி குழந்தை இருக்கும். ராம் இன்னமும் ஒண்டிகட்டை. அந்த reunion முடிந்தப்பின்பு அன்று இரவு ஜானுவும் ராமும் ஒன்றாக பொழுதை பகிர்ந்துக்கொள்வார்கள். அந்த இரவில் ஒரு இரவுநேர restaurant இற்கு செல்வார்கள். அங்கு ராமின் assistance photographers பெண்கள் அவர்களில் ஒருவருடைய பிறந்தநாளை கொண்டாட வந்திருப்பார்கள்.

அவர்கள் ஜானுவையும் ராமையும் எதேச்சையாக பார்த்துவிடுவார்கள். இருவரும் கணவன் மனைவி என்று தவறாக நினைத்து பேசிக்கொண்டு இருப்பார்கள். ஜானும் ஆம் என்பதுபோல் அந்த பொய்யை சிறிது நேரம் நடிப்பாள். அப்போது இது பள்ளிக்கால காதல் என்று தெரிய வரும். யார் propose செய்தார்கள் என்று கேட்க ராம் என்று ஜானு சொல்லுவாள். அந்த தருணத்தை விளக்கவும். அதுவே எனது பிறந்தநாள் பரிசு என்று பிறந்தநாள் பெண் அன்புகட்டளை இடுவாள்.

ஜானு அப்போது அவர்கள் இருவரும் கல்லூரியில் சந்திக்க இருந்த தருணம் காலத்தின் ஒரு விளையாட்டால் கைவிட்டுப்போன அந்த தருணத்தை மாற்றி ராம் எப்படி propose செய்தான் (செய்து இருப்பான்) என்று சொல்லுவாள். அந்த காட்சிக்கு தியேட்டரே ஆராவரமிட்டு கை தட்டியது. கேட்கும் அந்த assistants ராம் அதை சொன்ன ஜானும் (நாமும்) கண்கலங்கிவிட்டார்கள். அது ஒரு happy ending எனலாம். ஆனால் இயல்புவாழ்க்கையில் அன்று அதிகாலை ஜானு விமானம் பிடித்து சிங்கப்பூர் சென்றுவிடுவாள். எதற்கு எதை சொல்கிறேன் என்றால் திரையில் ஒரு பொய் happy ending ஆக நடக்கும். அது இருவருக்குமே மிக இதமாக இருக்கும். நமக்கும் தான். ராமிற்கு அது ஒரு பெரிய closure எனலாம்.

அதுபோல் எல்லோரும் கற்பனை செய்துத்தான் பார்ப்போம் அல்லவா?

அஜிதோ பித்திபிடித்தவன் போல் சவமாய் அலைவான். அப்போது அவன் அம்மா (நடிகை துளசி) அஜித்க்கு தனது கதையை  தனது அப்பாவிற்கும் அம்மாவிற்கு உள்ள கல்யாண உறவைப்பற்றி சொல்லுவாள். அதன்பின்பு அஜித் தனது தவறை உணருவான். (தவறை உணர்வதாக காண்பிக்க மாட்டார்கள். அது ஒரு போதனை).

பின்பு படத்தின் இறுதியில் ஒரு client இன் கல்யாணத்தில் அஜித் அஞ்சலியை சந்திப்பான். அவள் ஆஸ்திரேயாவிற்கு உடனே கிளம்புவதாக சொல்லுவாள். பிரியும் பொழுது கார் வரையில் வரமுடியுமா என்று கேட்பாள். அப்போது அவள் அன்று காதல் இருக்கிறதா என்று கேட்டாய். எனக்கு தெரியலை அஜித் என்று சொல்லுவாள். அப்போது அஜித் நீ எதுவும் சொல்ல வேண்டாம் அஞ்சலி. என்னோட life முழுக்க எதுவும் சொல்ல வேண்டாம். நான் செய்தது தவறு. என்னை மன்னித்துவிடு. பராவாயில்லை என்று சொல்லுவான். அப்போது அஞ்சலி முகத்தில் ஒரு healing தெரியும்.  அந்த பதிலைக்கேட்டு சந்தோஷப்படுவாள். அது cinematic ஆக எல்லாம் காண்பிக்க மாட்டார்கள். வாவ். நல்ல இயக்குனர் சாரங் தியாகு (நடிகர் தியாகுவின் மகன்). பின்பு இருவரும் கொஞ்சம் நடந்தப்பின்பு கார் ஏறப்போகும் தருவாயில் இருவரும் ஒன்று சேர்வர்.

என்னடா டப்புனு கதைய சொல்லிட்டேனு நினைக்காதீங்க. படத்தைப்பாருங்க. உங்களுக்கு நிறையாவே இருக்கும். நான் சொன்னது கொஞ்சம் தான். 

காரிற்கு அஞ்சலியுடன் உடன் செல்லும் அஜிதாய் தான் உணர்கிறேன். சுமைகள் அற்று. இலகுவாக. எந்த validation உக்கும் ஏங்காதவனாக. அஞ்சலியைப் போன்று வெண் தாமரையும் கண்டிப்பாய் கொஞ்சம் இலகுவாக உணருவாள் என்று நினைக்கிறேன்.  அன்றாடத்தில் நடக்குமோ என்னம்மோ ஆனால் எனக்கு ஆரொமலே படத்தின் இறுதிகாட்சி என் வாழ்விற்கு நடந்த ஜானுவிற்கும் ராமிற்கும் நடந்தது போன்ற ஒரு ஜோடையான happy ending.

இப்படியாக 2025 இலகுவாக முடிந்தது. இதனை நான் 2026 க்குள் எழுத்தாய் வடித்து சேமித்துக்கொண்டேன்.

நடிகர் கிஷன் சிறப்பாய் நடித்திருந்தார். அதுவும் அஞ்சலியுடன் உறவு மலர்ந்தப்பின்பு இறுதி வரை நடிப்பு மிக நன்றாக இருந்தது. அவரின் முதல் நீ முடிவும் நீ படத்திற்கும் நான் ரசிகன். நடிகை ஷிவாத்மிகாவும் சிறப்பாய் நடித்திருந்தார். ஒரு bold strong girl ஆக கச்சிதமாய் நடித்திருந்தார். கொஞ்சம் அதிகமாய் செய்திருந்தாலும் ஒரு ஆணவமிக்க பெண் பாத்திரமாக மாறியிருக்கும். ஆனால் அளவான நடிப்பு. அஜித்தின் அம்மா கதாபாத்திரத்தில் நடிகை துளசியும் அருமையாக நடித்திருப்பார். 

அன்பின் வழியது உயிர்நிலை. அன்பு செய்க! 

அனைவருக்கும் இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்

அன்பு

ராஜேஷ்

தோழா தோழா கனவு தோழா

எனக்குப் பிடித்த பாடல்

தோழா தோழா,
கனவு தோழா,
தோழா தோழா,
தோள் கொடு கொஞ்சம் சாஞ்சிக்கணும்,
நட்பை பத்தி நாமும் பேசி தீர்த்திக்கணும்,

உன்ன நான் புரிஞ்சுக்கணும்,
ஒன்னொன்னா தெரிஞ்சுக்கணும்,
ஆணும் பெண்ணும் பழகிக்கிட்டா,
காதல் ஆகுமா?
அது ஆயுள் முழுதும் தொடர்ந்தாலும்,
நட்பு மாறுமா?
–
நட்புக்குள் பொய்கள் கிடையாது,
நட்புக்குள் தவறுகள் நடக்காது,
நட்புக்குள் தன்னலம் இருக்காது,
நட்புக்கு ஆண் பெண் தெரியாது,
நட்பு என்னும் நூல் எடுத்து,
பூமிய கட்டி நீ நிறுத்து,
நட்பு நட்புதான்,
காதல் காதல்தான்,
காதல் மாறலாம்,
நட்பு மாறுமா?

காதல் ஒன்றும் தவறே இல்லை,
காதல் இன்றி மனிதனும் இல்லை,
நண்பர்களும் காதலர் ஆக,
மாறியப்பின் சொல்லிய உண்மை,

நீயும் நானும் பழகுறோமே,
காதல் ஆகுமா?
இது ஆயுள் முழுதும் தொடர்ந்தாலும்,
நட்பு மாறுமா?
—
தோழா தோழா,
கனவு தோழா,
தோழா தோழா,
தோள் கொடு கொஞ்சம் சாஞ்சிக்கணும்,
—
நீயும் நானும் வெகு நேரம்,
மனம் விட்டு பேசி சிரித்தாலும்,
பிரியும் பொழுதும் சில நொடிகள்,
மௌனம் கொள்வது ஏன், தொழி?
புரிதலில் காதல் இல்லையடி,
பிரிதலை காதலை சொல்லுமடி,
காதல் காதல்தான்,
நட்பு நட்புதான்,
நட்பின் வழியிலே,
காதல் வளருமே,

பிரிந்து போன நட்பினை கேட்டால்,
பசுமையாக கதைகளை சொல்லும்,
பிரியமான காதலும் கூட,
பிரிந்தபின் ரணமாய் கொல்லும்,

மின்னலே! உறவின் பெருமை அறிவாயோ

எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாடல்களில் இவ்விருப்பாடல்கள் எப்போழுதும் இருக்கும். எனக்கு பிடித்த சில வரிகளை பெரிது(bold) செய்துள்ளேன்.

அழகே சுகமா உன் கோவங்கள் சுகமா
அழகே சுகமா உன் கோவங்கள் சுகமா
அன்பே சுகமா உன் தாபங்கள் சுகமா
அன்பே சுகமா உன் தாபங்கள் சுகமா

தலைவா சுகமா சுகமா
உன் தனிமை சுகமா சுகமா
வீடு வாசல் சுகமா
உன் வீட்டு தோட்டம் சுகமா
பூக்கள் எல்லாம் சுகமா
உன் பொய்கள் எல்லாம் சுகமா
அன்பே சுகமா உன் தாபங்கள் சுகமா

அழகே உன்னை பிரிந்தேன் என் அறிவில் ஒன்றை இழந்தேன்
வெளியே அழுதால் வெட்கம் என்று விளக்கை அணைத்து அழுதேன்
வெளியே அழுதால் வெட்கம் என்று விளக்கை அணைத்து அழுதேன்
அன்பே உன்னை வெறுத்தேன் என் அறிவை நானே எறித்தேன்
உறவின் பெருமை பிரிவில் கண்டு உயிரில் பாதி குறைந்தேன்
உறவின் பெருமை பிரிவில் கண்டு உயிரில் பாதி குறைந்தேன்
பழைய மாலையில் புதிய பூக்கள்தான் சேராதா
பழைய தாலியில் புதிய முடிச்சுகள் போடாதா
வாழ்க்கை ஓர் வட்டம்போலே முடிந்த இடத்தில் தொடங்காதா
வாழ்க்கை ஓர் வட்டம்போலே முடிந்த இடத்தில் தொடங்காதா
அழகே சுகமா உன் கோபங்கள் சுகமா

பாடலாசிரியர்: வைரமுத்து
திரைப்படம்: பார்த்தாலே பரவசம்
இசை: AR ரஹ்மான்
பாடியவர்கள்: ஸ்ரீநிவாஸ், சாதனா சர்கம்

மின்னலே நீ வந்ததேனடி
என் கண்ணிலே ஒரு காயமென்னடி
என் வானிலே நீ மறைந்துப் போன மாயமென்னடி
சில நாழிகை நீ வந்து போனது
என் மாளிகை அது வெந்து போனது
மின்னலே என் வானம் உன்னைத் தேடுதே

(மின்னலே நீ)

கண் விழித்துப் பார்த்தபோது கலைந்த வண்ணமே
உன் கை ரேகை ஒன்று மட்டும் நினைவுச் சின்னமே
(கண் விழித்து)
கதறிக் கதறி எனது உள்ளம் உடைந்து போனதே
இன்று சிதறிப் போன சில்லில் எல்லாம் உனது பிம்பமே
கண்ணீரில் தீ வளர்த்தே காத்திருக்கிறேன்
உன் காலடித் தடத்தில் நான் பூத்திருக்கிறேன்

(மின்னலே நீ)

பால் மழைக்குக் காத்திருக்கும் பூமியில்லையா?
ஒரு பண்டிகைக்குக் காத்திருக்கும் சாமியில்லையா?
(பால் மழைக்கு)
வார்த்தை வரக் காத்திருக்கும் கவிஞனில்லையா?
நான் காத்திருந்தால் காதலின்னும் நீளுமில்லையா?
கண்ணீரில் தீ வளர்த்துக் காத்திருக்கிறேன்
உன் காலடித் தடத்தில் நான் பூத்திருக்கிறேன்

(மின்னலே நீ)

பாடலாசிரியர்: வைரமுத்து
திரைப்படம்: மே மாதம்
இசை: A.R.ரஹ்மான்
பாடியவர்: S.P.பாலசுப்ரமணியம்

P!NK - Just Give Me A Reason

Thanks to my brother Manikandan. He is the one who regularly updates me with good English songs even since my college days. In March 2013, he introduced me this song 'P!NK - Just Give Me a Reason' which I have been listening for so many months. Today it is haunting me. 

Official Lyric Video (below)

Official Video Link

Lyrics

Right from the start

You were a thief you stole my heart

And I your willing victim

I let you see the parts of me

That weren't all that pretty

And with every touch you fixed them

Now you've been talking in your sleep

Things you never say to me

Tell me that you've had enough

Of our love, our love

Just give me a reason

Just a little bit's enough

Just a second we're not broken just bent

And we can learn to love again

It's in the stars

It's been written in the scars on our hearts

We're not broken just bent

And we can learn to love again

Im sorry I don't understand where all of this is coming from

I thought that we were fine

Oh we had everything

Your head is running wild again

My dear we still have everything

And its all in your mind

Yeah but this is happening

You've been having real bad dreams

Oh oh

You used to lie so close to me

Oh oh

There's nothing more than empty sheets

Between our love, our love, oh our love, our love

Just give me a reason

Just a little bit's enough

Just a second we're not broken just bent

And we can learn to love again

It's in the stars

It's been written in the scars on our hearts

We're not broken just bent

And we can learn to love again

I never stopped

You're still written in the scars on my heart

Your not broken just bent and we can learn to love again

Oh tears ducts and rust

I'll fix it for us

We're collecting dust but our love's enough

You're holding it in

You're pouring a drink

No nothing is as bad as it seems

We'll come clean

Just give me a reason

Just a little bit's enough

Just a second we're not broken just bent

And we can learn to love again

It's in the stars

It's been written in the scars on our hearts

We're not broken just bent

And we can learn to love again

When you are away Nothing to tell as Life

ஏன் என்று தெரியவில்லை நேற்று காலை வண்டியில் அலுவலகம் செல்லும் பொழுது இப்பாடலை வாய்விட்டுப் பாட ஆரம்பித்தேன். ஆனால் கடந்த இரு நாட்களாக இப்பாடலை மனதுள் பாடிக்கொண்டே இருக்கிறேன். நெஞ்சின் மிக அருகில் உள்ள சில வரிகள் இதோ. 

நீலத்தை பிரித்து விட்டால் வானத்தில் ஏதுமில்லை;
தள்ளி தள்ளி நீ இருந்தால் சொல்லிக்கொள்ள வாழ்க்கை இல்லை;

ஜீவன் வந்து சேரும் வரும் வரை தேகம் போல் நான் கிடப்பேன் ;
தேவி வந்து சேர்ந்துவிட்டால் ஆவி கொண்டு நான் நடப்பேன்.

நித்தம் சொல்வேன் என்னுள் அவள் இருக்கிறாள். அவளை தவிர வேர் யாரும் இப்பாடலில் எனக்கு தெரியவில்லை.

(முழு பாடல்)
வண்ணம் கொண்ட வெண்ணிலவே ;
வானம் விட்டு வாராயோ;
விண்ணிலே பாதை இல்லை ;
உன்னை தொட ஏணி இல்லை ;

பக்கத்தில் நீயும் இல்லை ;
பார்வையில் ஈரம் இல்லை;
சொந்தத்தில் பாஷை இல்லை ;
சுவாசிக்க ஆசை இல்லை ;

கண்டு வந்து சொல்வதற்கு காற்றுக்கு ஞானம் மில்லை;
நீலத்தைப்  பிரித்து விட்டால் வானத்தில் ஏதுமில்லை;
தள்ளி தள்ளி நீ இருந்தால் சொல்லிக்கொள்ள வாழ்க்கை இல்லை;

வண்ணம் கொண்ட வெண்ணிலவே ;
வானம் விட்டு வாராயோ;

நங்கை உந்தன் கூந்தலுக்கு நட்சத்திர பூ பறித்தேன்;
நங்கை வந்து சேர வில்லை நட்சத்திரம் வாடுதடி;

கன்னி உன்னை பார்த்திருப்பேன் கால் கடுக்க காத்திருப்பேன் ;
ஜீவன் வந்து சேரும் வரும் வரை தேகம் போல் நான் கிடப்பேன் ;
தேவி வந்து சேர்ந்துவிட்டால் ஆவி கொண்டு நான் நடப்பேன்.


பாடல் ஆசிரியர்: வைரமுத்து.
பாடி இயற்றியவர்: எஸ். பி. பாலசுப்ரமணியன்
திரைப்படம்: சிகரம்
பாடலின் ஒளிப்பதிவு இணைப்பு: http://www.youtube.com/watch?v=e7fXQrIg21o

My First and Last Telegram

Today, when I sit to look back if I have ever come across a telegram, I remember that a telegram carried a news about my great grand mother in 1994. After that neither I nor my family members received a telegram. Last couple of days, I have been reading in newspapers and in internet that today July 14th 2013 Sunday will be the last day telegram services would operate in India. An idea struck me and I was contemplating for a long time whether to send a telegram to my egyptian lotus. I felt, it would be really special to send and receive a telegram which can kept as souvenirs with us and show it to our next generations. My egyptian lotus was special to me and I wanted to send her one. Actually, I also wanted to send to Nambiar, Xavier, Vasanth, Gokul as well. But somehow I couldn't find a telegram office nearby in Bangalore and even if I find it would be really too far away. I was not sure if post office operates on Sundays. I vaguely remember that telegrams are sent from BSNL Telephone offices. I called up on Nambiar and requested him to send on behalf of me to my egyptian lotus from Pondicherry. However, initially, he didn't agree. But later, after few emotional statements, he agreed. I sent him the message to be sent to her in a SMS (You are special. Hope you are doing good. Best Wishes. God bless. Sincerely, with Warm Regards, Rajesh). To my surprise, he called me in the evening and asked her address. Oh my God, my joy knew no bound. I gave him her address as well as edited the SMS (as "Hope you are doing good. Best Wishes. God bless. Sincerely, with Warm Regards, Rajesh"). And he sent the telegram to her. I don't know how much thankful I can be to my Nambiar. I am indebted to him lifelong. I hope that my egyptian lotus feels special on receiving the telegram.

And I sincerely thank all the employees of Telegraph offices for the service they have provided us right from common man to high-profile government officers.

God Bless. 

நெற்பயிர் விளைவு செய்.
Meaning: Harvest paddy grain

You could have been for some more time with me. What is the urgency honey ?

During my childhood, shutter bug bit me. In May 1996, during our vacation at my Uncle’s home in Bombay, I shot couple of shots in an automatic camera. I remember, my neighbours, much elder to me, discussing about shots, depth, brightness etc. Learnt my first lesson in my family function in which I wasted almost a roll by taking 10-15 pictures which made no sense. And I started enjoyed taking photos and framing shots. I would hardly be there in couple of snaps in album. So I started making myself available in few more snaps in the album. Till second year in my college days, my family camera helped me. And later my friend Prasanna Devi graciously admitted me to use her digital camera. I am always thankful to her for that kind gesture.

In 2005, having landed up in a decent job, I looked to own a digital camera. However, a good digital camera with more megapixels and higher optical zoom was expensive. In July 2007, Prasanna travelled to USA for an onsite assignment. With a verve, I explored, specifically dpreview.com as suggested by my friend Balasubramani. Overwhelmed by brilliant visuals, I wanted to own a DSLR though I haven’t used it earlier. But, at that time, for me, it was expensive considering my salary was lesser than the camera itself. I negated that it is an one time investment and let it be a good one. I mailed Prasanna to buy me a DSLR camera. She was enthusiastic to buy me but found the price to be around USD 700 (approx INR 26000). She gauged that I have gone crazy and replied that she won’t buy me now a DSLR and suggested me to learn using point and shoot camera first and later own a DSLR once I gained more confidence. Finally, in October 2007, she happily got me a Canon Powershot S5 IS camera - my first possession. I felt proud to own it from my earnings and I would cherish it for my lifetime..

Camera was a staple in all my travel. Inspired by a colleague who writes short stories, I decided to have my own blog. In December 2007 (though I created this blog in April 2007 and scribbled something) I started posting. I was obsessed to post only photographs in this blog and let them talk. Only since July 2010, I started writing posts. After a long hunt for a right title, I titled my blog as FROZEN MOMENTS (after listening to a speech by veteran cinematographer Balu Mahendra). 

Canon S5 IS was more than a camera to me. It practised me to envision things differently, observe the shots in films more closely, look for details, and practise simplicity in shots. As I always believe, post-processing (photo-shopping) doesn’t help to bring the best out of a photographer, I say complete no to post-processing. And I hate pictures that were spoiled by layers of excessive post-processing. To me, raw photographs reflect the photographer’s credentials truly. Little bit of post-processing is okay. I was enthused in taking landscapes, architectural buildings, people and culture and started working on them. My Camera played a huge role during my maiden trip to New Delhi, Kullu & Manali, Taj Mahal in June 2008. Capturing those mighty Himalayas, architectural splendour of Taj Mahal, landscapes of Shimla in that trip wouldn’t have been possible without my Camera.

When I shifted to New Delhi in July 2008, I had more time to spend alone. And I had more time to experiment with my camera. My colleague Yusuf Rampurawala taught me to operate in manual mode. He taught me what is aperture, timing etc. From then on, I rarely used Auto Mode and started enjoying the challenge of shooting in manual mode to come up with some memorable photographs. I walked across Delhi to visit Humayun Tomb, Red Fort,  Raj Ghat, India Gate, Pragathi Maidan. I visited Mussoorie, Jaipur, Taj Mahal on a full moon night, Shimla and Fagu. There were many children in the PG colony (Possangipur, Janakpuri, New Delhi) where I stayed. Many kids earnestly popped up with smiling faces displaying half-tooth’s. In few instances, few men questioned me ‘who are you, why taking snaps ? any bomb ?’ (during the days after Mumbai Terror Attack in November 2008).

Holi festival is a perfect occasion to capture vivid colours, candid expressions and joy among people of all age groups. And I have a prized possession of a photograph that I took during Holi. I enjoyed capturing my travelogue in my blog and circulating the updates to my friends. Few of them persistently encouraged me. And Balasubramani perennially encouraged me and pushed me to improve my acumen and expand my horizon. Slowly, imbibing some wisdom that I gained my friends, I started enjoying myself in taking snaps.

Since I owned it, Canon S5 IS has been my great companion in many occasions such as Prasanna’s marriage, Prasanna’a in-law’s house, Madurai Thirumalai Nayakar Mahal, Suresh Raja's Marriage, Vivek's Marriage, get-togethers, New Delhi-Agra-Shimla-Kullu-Manali-Manikaran, Jaipur, Mussoorie, Delhi (My Egyptian Lotus, Red Fort, Jama Masjid, Raj Ghat, Humayun Tomb, Connaught Place, India Gate, Shani Bazzar, Dance & Music Concerts, Amaltos Flowers, Rainy season), Agra (Taj Mahal, Fort, Fathepur, Sikri) Auli, Haridwar-Rishikesh, Yelagiri, South Korea (Seoul, Suwon, Seoraksan National Park), Shimla, Holi Festivals,  Diwali, Train journeys, Gokul’s Reception/Marriage, Xavier’s Reception/ Marriage, Kerala (Munnar, Alapuzzha, Athirappilly Falls, Valparai) etc. Anybody who have read this unending list would imagine the amount of travel I would have done as well as the kind of different terrains and climates my camera would have been subjected to  (It weathered from minus -20o  C to 47 o C). 

Canon S5 IS is one of my possessions which I handled with utmost care. Nevertheless, unfortunately, like many good things, my camera faced an end. Service centre chaps found the problem to be with the optical sensor. I wanted to keep this camera alive at least for minimal operations. But repairing it is expensive (much higher than current generation cameras). This loss is definitely a very sad loss to me. Many times I found solace by taking it with me out. Twice, I have just went with my camera in my travel bag on a lonely two day trip to Athirappilly Falls. I feel emotionally handicapped. I can say that it was my happiness and my sorrow (என் இன்பம் நீ என் துன்பம் நீ).  I would always cherish the company I had with my camera, many tender moments that I had and some memorable satisfactory snaps that I took with it.

இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் இருந்தாக்க என்ன ?

என்ன அவசரம் என்ன அவசரம் ஏ பொன்னே ?

(You could have been for some more time with me.

What is the urgency honey ?)

Canon Powershot S5 IS- October 2007 – June 2013.

P.S: I give myself some more time for other things in my life before owning up a DSLR.

நிலையில் பிரியேல்.
Meaning: Never compromise on your principles 

June 4

A post for a specific date. This day is a very significant and special day in life. Precisely, it is a day on which my life took a relatively different path. In 2004, I was not selected, after the technical interview round, in Tata Consultancy Services (TCS) On-Campus recruitment on 31 May 2004. I was frustrated. Next On-Campus recruitment was as on 7th June for Infosys for which I and my friends relentlessly prepared in college hostel and in Kanmani’s terrace. But suddenly we had another On-Campus by TATA ELXSI on 4th June. It was touted that the selection was more demanding technically than other companies. In fact we had both technical test and aptitude test. I was not very optimistic about entering into further rounds. As I targeted Infosys, I didn’t carry any dress nor shoes with me. I was among 15-20 candidates selected for the interview. And I was the only person from Electrical and Electronics Engineering Department. I rushed to the college hostel.  Sivakrishna gave me his orange coloured shirt and cream coloured pant and a red neck-tie. I wore Kumaran’s shoes for the interview. I am grateful to them because they didn’t give me a chance to panic.  It was Vasanth, from Electronics Communication Engineering Department, who first attended the interview. After he came out, Meenakshi Pavithra went in.  We heard from Vasanth that he was selected for TATA ELXSI.  Vasanth helped us with his interview experience. After Meenakshi Pavithra came out, it was my turn to get in. Fortunately barring two or three questions, which I answered well, I was asked what Vasanth was asked. I am not sure whether I was very confident that I would get selected. But I was confident that I didn’t perform bad.  Incidentally I cleared it. Now it was my turn for HR Interview. I was asked very few questions. The interviewer asked me, how would your parents feel about getting a job. I said my mother and other in family would definitely feel very happy and her load would come down. He said, then go and tell your Mom you have got a job.  My joy knew bounds. To be honest, I didn’t have to knock any doors for a recommendation. That was the greatest relief and pride I could give to my mother and granny. My very close friend, class mate, bench mate, tuition mates, Rajiv Reddy, in his Passion bike, came from hospital. He gave me his mobile (a novelty in those days) to call up to my mother. I called and said her “Vela kedachuruchu maa” (I got a job Mom). I felt a crack in her tears. Nevertheless it  spoke thousand words. Only then I realised that I have done justice to 14 years of toil that my mom had done. And everyone in my family were very very happy that night. Looking back now, getting into TATA ELXSI certainly was a different path when compared with that of my close friends. Most of them were in TCS, Infosys, Wipro, HCL. And they are purely consultancy services and non-telecom. Though I didn’t knew in the days of my college, they had more chances of going to a onsite etc. But TATA ELXSI was more a telecom company and predominantly off-shore works.  Hence my dreams of USA onsite just didn’t happen so far. However, in a less populated milieu,  I made very good number of life long friends.

I travelled to New Delhi in July 2008. I explored North India.  I used to travel in office bus from C2B Janakpuri to my office at Gurgaon. But for one year, though I came across everyone in the bus, I have hardly spoken to them. It was only in August-September 2009 time frame, I noticed that a girl in my bus was wearing a thin yellow thread (we call it nonbu saradu) around neck.  This is thread is common in South India, among Brahmins. I was curious to know from which place she  belonged to. Incidentally I sat in the same row in the same row she sat. I asked her,  are you somewhere from South India.  She said me, yes, native of Tamil Nadu. Do you know Thamizh. Yes. OMG.. One whole year I have gone in that bus without speaking to this person who is a Tamilian. And I was curious to know the name. Her name is SS. SS is my Egyptian lotus and that is how I will mention her in all my blogs. It was roughly around that time time, even much earlier, I had met Nagamani.  I used to discuss with him and with Vasanth about her.  When she walked into my life, I really felt a new breeze in my life. Irrespective other not so happy things that were happening in my life, I was happy and I was really looking for every moment with her in the bus. Literally only for those one hour in the morning and one-and-half hour in the evening, I went to office. I generally take a seat in 3rd or 4th row when the bus starts at Plot 16. I don’t give the seat to anyone except my Egyptian lotus. With few weeks, people stopped asking me and gave me that row completely. She used to come and sit with me. I wanted her attention on me. I used to think, what to discuss with her today. That is how every day went. I used to discuss lots of things, I used to share with her my hobbies, my travel experiences, my Tamil knowledge, songs, movies, Bharathiyar songs etc.  Things were going great. Very slowly, I felt a special liking for her. I was quick to acknowledge that it is love. Pure love. Vasanth and Nagamani were quick to recognize that change. Vasanth didn’t took much time to confront  me to confirm that. I started expressing my feelings in words, in short poems but not to her. Day by day my poetic prowess increased and I wrote many many poems about her. I don’t know how to express that feeling. To genuinely love a person is something very special and to feel it all the time is fabulous.  I loved her too much and parallelly my friendship with her grew very well. I used to take some snacks (such as Kai murukku with me) and give her. On request, one day she brought me Gajar Halwa prepared by her mom. I had most of it and shared with my granny. That time, there was Kamali Maami in Janakpuri. I asked her, if she knew a person XYZ working in LnT. She said yeah I knew them and they are Iyengars. Maami was inquisitive but somehow my managed to make her believe that it was not that person I was looking for. But my granny knew that there was fire at my side. One late evening, I took my granny to the C2B Janakpuri park. I was keeping my head on her lap in the bench and admitted to her that I am in love with a girl SS. My granny was quite happy about it.  She was particularly happy with the way I admitted it to her. She asked me, whether it was the girl who brought me Gajar Halwa and is she anyway connected to the XYZ working in LnT. I said yes.

I was thinking how to propose to her. I was caught up with the regular friendship block. What if she doesn’t accept. Will she cut my relationship. I decided to propose her. It was July 7 2010. It is known as Tanabata day in Japan. But I didn’t propose her on that day. But it was really a great day for me. (I have written about that in this post). I was caught up with the friendship block. I went to Madurai for my friend Vivek’s marriage on August 22nd. I had some amount of time for me to think more on it and more or less on my train journey from Madurai to Villupuram I gathered the courage and decided to propose her. When I went to my college mate Senthil’s marriage, my friends were quick to notice to the beaming glow in my face. But when I returned to New Delhi, incidentally the tentative trip to South Korea in October 2010 got pre-poned for me since my manager Deepak Gupta was particular to push me as I haven’t been to onsite before. I had to travel in first or second week of September. I felt I have very less time to propose. I was feeling running short of time. It was on August 30 2010, I went to Plot 418, called up her from the ground floor. She came down. I said I want to tell you one thing. And I took her near reception.  I want to be for you, will you be mine. Her response was  “loosu maadiri pesaandinga (don’t talk like a crack) rajesh ennakku andha maadiri(I don’t have any such)  intentions illa I am sorry. We will stop here itself”. That was her response. We discussed for about 10 minutes and I left the place with my heads down. After that we hardly spoke 4-5 times. Each time I started the topic, understandably, she was not interested in it. I travelled to South Korea on 6th September. But till my return in November mid, all my thoughts were only on her. I couldn’t think anything but her. I felt I shouldn’t have done it without getting the confidence that she also likes me. I felt I have really hurt her feelings and the trust.  Honestly I proposed very naively and could have handled the situation little better. But on my return in mid November 2010, I quickly understood that things hasn’t even turned normal.  I was supposed to travel to South Korea again, but this time for 6-9 months.  My travel was tentatively scheduled in 3rd week of January 2011. The last I spoke to her in person was on 14th January 2011. Her response much more strong. I left a deep scare and I quickly and heartily felt to apologize for my actions. I apologized to her and she said let us go in our own paths and not worry about this. I traveled to Korea on 16th January. I found on February that she was not on OCS. Quickly, I confirmed that she has quit Aricent. And it was sheer grace of God that I got to know on February 28th itself that she had joined in Bangalore. I called upon her to her mobile. She disconnected the call twice. Third time a gentlemen attended the phone. To confirm if I had dialed a wrong number I dialed once again to be attend by a gentlemen. After which I couldn’t reach her over phone. Once I returned from Korea in April 2011, for various reasons  I took a transfer to Aricent Bangalore. After which only in 2012, I, thrice, visited to Manyatta tech Park to meet her. But couldn’t come across her. L It is more than 2.5 years now since I have last met her. I have archived numerous poems that I have written for her in my Egyptian lotus blog. And more than 2 years of poems are yet to be updated to the blog which are waiting for proof reading.

As Steve Job’s once mentioned, I too don’t know how the dots got connected and we don't know that dots existed to be connected. But it got connected for the good. Today 4th June is her birthday. I wish her a very very happy birthday. May god bless her.  To be loved by the same person you love is incredible. I wish that incredible happens soon to me and everyone in this world.

அப்படி எதுக்கு உன்னை காதலிச்சேன் 

இப்படி உன்ன பத்தி சிந்திப்பதற்கு 

என்ன பாத்து ஒரு நொடி 

நீ சிரிச்சா போதும் 

ஒரு வாரம் முழுக்க 

அதை நெனெச்சு இருப்பேன் 

இரவுல கனவுல நீ வந்தா போதும் 

அடுத்த இரண்டு நாள் 

முக பிரகாசமா சிரிச்சின்னு இருப்பேன் 

உன்னோடு இல்லாம நான் 

எதுக்கு இந்த வாழ்க்கைய 

அர்த்தமற்று வாழறன் 

வித விதமா ஜிமிக்கி போட்டு 

காலுக்கு வெள்ளி கொலுசு போட்டு 

தல நிறைய பூ வெச்சு 

நீ ஒம்போது கஜ மடிசார் கட்டி 

நான் மயில் கண் வேஷ்டி கட்டி 

பாலும் பழமும் உண்டு 

பாவைகள் பாடல் பாட

ஊஞ்சலிலே நாம் ஆட

கெட்டி மேளம் இடி முழங்க 

அட்சதை மழை பொழிய 

கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம் வெண்கமலமே  

காலப்போக்கில் நம் 

முக சுருக்கத்தில் 

மெல்லிய அழகு கண்டு 

கண்விழி வழி காதல் மாறி 

புன்னகை பூமலரில் 

காதல் செய்வோம் 

பவழமல்லி பூத்துருச்சு

மல காத்து வீசிரிச்சு 

மழைமேகம் கொட்டிரிச்சு 

மழை பெஞ்ச மண்வாசம் அமிங்கிரிச்சு 

ராசா ஏக்கம் குறையலையே 

ஆனா மங்கை மனம் மாறலையே 

வல்லமை பேசேல்.

Meaning: Never praise your talents  

நீதானே என் பொன்வசந்தம்

[You Are My Golden Spring]

நீதானே என் பொன்வசந்தம் ..
நீ இருக்கையில் எனக்கு
வேர் ஏது சொந்தம் ...
மனதின் உள்ளே  சத்தம்
வெளியே நிசப்தம்
கேட்பது உன் சங்கீதம்
கேட்காமல் இருக்கிறேன்
உன் சத்தம்
பேசாமல் இருக்கிறேன்
எனக்கு ஏன் இந்த சித்தம்
பெண்ணே நித்தம்
உன் சித்தம்
பேச எனக்கு
ஏன் தயக்கம் ?

Sometimes a second chance is the best gift you can give to yourself!!

2:25 a.m. 15-Dec-2012

நேர்பட ஒழுகு.

Meaning: Be honest

Life is short but Love is big

I felt to write a small blog about one of my favorite poems from Kurunthokai - a compilation of poems from Tamil Sangam Literature. 

குறுந்தொகை
18. குறிஞ்சி - தோழி கூற்று 
வேரல் வேலி வேர்க்கோட் பலவின் 
சாரல் நாட செவ்வியை ஆகுமதி 
யாரஃ தறிந்திசி னோரே சாரல் 
சிறுகோட்டுப் பெரும்பழந் தூங்கி யாங்கிவள் 
உயிர்தவச் சிறிது காமமோ பெரிதே. 
                    -கபிலர்.

Literature: Kurunthokai
Song#: 18
Region: Mountain Slopes
Said by: A girl
Author: Kapilar

O man of the mountain slopes
where the jack fruit tree has fruit almost on its roots
with the small live bamboo for its fences,
be of good thoughts and think of marriage.
No one knows of her state.
She’s like those other trees on the slopes,
their giant jacks hanging
from slender boughs;
her breath is short,
and her love great beyond bearing.
Translated by A.K.Ramanujan

Meaning: (A girl says to her friend)

Girl says that her lover is from the region of mountain slopes where jackfruit trees that bear fruits near roots are fenced using bamboos. She beautifully gives a brilliant imagery here. Much like a huge fruit on a slender tree, my life is insignificant, my love is immeasurable. Her love is increasing and she should be married at right time else she would die. "Does her lover understands this ?" , she questions her friend. This poem stands out for the phrase "சிறுகோட்டுப் பெரும்பழந்" (Much like a huge fruit on a slender tree).

Hope you enjoyed this poem.

Celebrate Love!
 

அனந்தல் ஆடேல்.

Meaning: Dont sleep for long duration

Romancing

I am romancing with this beautiful yellow Lily flower in my room on a wonderful Sunday evening. Its's fragrance is  pleasant and soothing :-)

மலரே அவள் சுவாசம் உன் வாசமோ

என்னை மயக்குகிறது

மயங்குகிறேன்   

எங்கு இருக்கிறாள் அவள் 
============================
உனக்காக நான் வாங்கிய பூக்கள்

என்னுடன் வாடுகின்றன

பூக்களை வாடவிடாதெ 

மேன்மக்கள் சொல் கேள்.

Meaning: Follow the words of scholars.

My Egyptian Lotus

உன்னோடு நான் கண்ட பந்தம்

மண்ணோடு மழை கொண்ட சொந்தம்

காய்ந்தாலும் அதில் ஈரம் எஞ்சும்

- வைரமுத்து

Happy Tanabata Day 2010

July 7 2010 - still fresh in me. In Gurgaon, it was in me. It was raining heavily. The roads were jammed at Plot 314. Amidst flooded roads, I went down to search for biscuits . But I could not get it. Came back. A brilliant idea flashed. Maggi!!! Then we went down, had a walk - ecstasy. From Route 4 bus near the Tea shop to Plot-314, for me, it looked like a runway in heaven. The moment I said Maggi, that bright face fresh from wet rain, sparkling eyes, the black hair giving a clean look + the child like enthusiasm for Maggi - it was serene. Went in search for Maggi @ Plot-314 cafeteria. There was a huge demand. Came back. Ten minutes later, approached once again. Got it. Maggi!! I was just telling myself - Unlike at college canteens, have it slowly. Yummy Maggi it was. Both of us enjoyed it. Yummiest Maggi I have had in my life! Wanted to tell what I had for the last two days in me.  But to live the present, I deliberately procrastinated it and didn't tell it. And went back to the bus and waited for another 2 hours for the roads to clear. And we chatted a lot that day. Best day in my life!

நினைவென்னடி பெண்ணே நீ இல்லாமல் 

நிலைகுளைந்துள்ளேன் நீ இல்லாமல்

நீர்வீழ்ச்சியாய் என்மேல் பாய்வாய்

நில்லாமல் என்னுடன் பேசுவாய் 

நித்திரை தனை தருவாய் 

நின்கதியாய் நான் உள்ளேன் மறவாதே 

Happy Tanabata Day. My wish for this Tanabata day is next Tanabata should be like 2010.

Again at Athirappilly Falls on my birthday

I celebrated my 28th birthday (on 9th June), rather in an unusual way, as a nomad travelling around Kerala. First I went to Guruvayoor to seek the blessings of Lord Guruvaayoorappan (Krishna) and Mammiyoor's Lord Mahadevan (Siva) and Thriprayaar's Lord Ramanamaswamy. Then I went to Athirappilly falls. 

Athirappilly falls is one of my favorite destinations. This visit, my third, to Athirappilly falls was simply rejuvenating. This time, the timing was perfect, monsoon has just started and the water in the falls was adequate. My previous visits to Athirappilly happened in peak monsoon, hence I could not view the falls from the bottom. But this time I could view the falls from the bottom. And luckily the clouds were gracing the spot beautifully. The view was spectacular. The rocky landscape mountain plus the river were simply majestic. Whatever may be the lack of words, Athirappilly falls is truly spectacular.  A must visit kind. 

I would recommend everyone to visit Athirappilly in the first week of June (onset of Monsoon). If it is on a weekend you might feel bit crowded. If you are going with your fiance/spouse alone you will "feel" a lot more than me :-) 

In short, my 29th year started beautifully. 

இந்த நேசம் பாசம் நாளும் வாழ்க

I fairly remember, I used to acknowledge myself that this song "தென் மதுரை வைகை நதி" as my favorite song during my high school days. Those days I used to sing it incorrectly like "செம்மதுரை கை நதி" until I corrected myself during my college days while I used to listen  it in my PC. Earlier I used to like this song for tune, lyrics, singers. And now I write this here in my blog because I am able to associate myself more with the lyrics of the song. I dedicate this blog post to my brother and Egyptian lotus.

தென் மதுரை வைகை நதி
தினம் பாடும் தமிழ் பாட்டு
தேய்கின்றது பொன் மாலை நிலா
தேயாதது நம் ஆசை நிலா
இது வானம் போலே
வாழும் பாசம் (தென் மதுரை )

நம்மை போல நெஞ்சம் கொண்ட
அண்ணன் தம்பி யாரும் இல்லை
தன்னை போல என்னை என்னும்
நீயும் நானும் ஓர் தாய் பிள்ளை
தம்பி உந்தன் உள்ளம்தானே
அண்ணன் என்றும் வாழும் எல்லை
ஒன்றாய் காணும் வானம் என்றும்
இரண்டாய் மாற நியாயம் இல்லை
கண்ணோடுதான் உன் வண்ணம்
நெஞ்சோடுதான் உன் எண்ணம்
முன்னேறு நீ மென்மேலும்
என்னாசிகள் கை கூடும்

இந்த நேசம் பாசம்
நாளும் வாழ்க (தென் மதுரை )

நெஞ்சில் என்னை நாளும் வைத்து
கொஞ்சும் வண்ண தோகை ஒன்று
மஞ்சள் மாலை மேளம் யாவும்
கண்ணில் காணும் காலம் இன்று
பூவை சூடி பொட்டும் வைக்க
மாமன் உண்டு மானே மானே
உள்ளம் தன்னை கொள்ளை கொண்ட
கள்வன் இங்கு நானே நானே
உன்னோடுதான் என் ஜீவன்  

ஒன்றாக்கினான் நம் தேவன்

நீதானம்மா என் தாரம் 

மாறாதம்மா என்னாலும் 

இந்த நேசம் பாசம்
நாளும் வாழ்க (தென் மதுரை )

----------------------------------------------

படம்       :   தர்மத்தின் தலைவன் 

இசை      :   இளையராஜா

பாடல்     :   வாலி

ஆண்டு   :   1988

----------------------------------------------

P.S: I sincerly apologise to all non-tamil readers.